Ijob

1

Estis iu homo en la lando Uc, lia nomo estis Ijob. Tiu homo estis honesta, justa, diotima, kaj li evitadis malbonon. 2 Al li naskiĝis sep filoj kaj tri filinoj. 3 Lia brutaro konsistis el sep mil ŝafoj, tri mil kameloj, kvincent paroj da bovoj, kvincent azeninoj, kaj li havis tre multe da servistoj; kaj tiu homo estis pli eminenta, ol ĉiuj filoj de la oriento. 4 Liaj filoj havis la kutimon faradi festenon en la domo de ĉiu el ili, ĉiu en sia tago; kaj ili invitadis siajn tri fratinojn, por manĝi kaj trinki kun ili. 5 Kaj ĉiufoje, kiam la rondo de la festenaj tagoj estis finita, Ijob sendis, por sanktigi ilin, kaj li leviĝis frue matene kaj alportis bruloferojn laŭ la nombro de ili ĉiuj; ĉar, diris Ijob: Eble miaj filoj pekis kaj blasfemis Dion en sia koro. Tiel agadis Ijob ĉiam.

6 Unu tagon, kiam la filoj de Dio venis, por stariĝi antaŭ la Eternulo, venis inter ili ankaŭ Satano. 7 Kaj la Eternulo diris al Satano: De kie vi venas? Kaj Satano respondis al la Eternulo, kaj diris: Mi vagadis sur la tero kaj rondiradis sur ĝi. 8 Kaj la Eternulo diris al Satano: Ĉu vi atentis Mian servanton Ijob? ne ekzistas ja sur la tero homo simila al li, tiel honesta, justa, diotima, kaj evitanta malbonon. 9 Kaj Satano respondis al la Eternulo, kaj diris: Ĉu vane Ijob timas Dion? 10 Vi ŝirmis ja ĉiuflanke lin kaj lian domon, kaj ĉion, kio apartenas al li; la farojn de liaj manoj Vi benis, kaj liaj brutaroj disvastiĝis sur la tero. 11 Sed etendu nur Vian manon, kaj ektuŝu ĉion, kion li havas; Vi vidos, ĉu li ne blasfemos Vin antaŭ Via vizaĝo. 12 Tiam la Eternulo diris al Satano: Jen ĉio, kion li havas, estas transdonata en vian manon; nur sur lin mem ne etendu vian manon. Kaj Satano foriris de antaŭ la Eternulo.

13 Unu tagon, kiam liaj filoj kaj liaj filinoj estis manĝantaj kaj trinkantaj vinon en la domo de ilia unuenaskita frato, 14 venis sendito al Ijob, kaj diris: Dum la bovoj estis plugantaj kaj la azeninoj estis paŝtiĝantaj apud ili, 15 superfalis ilin la Ŝebaanoj, kaj forprenis ilin; kaj la servistojn ili mortigis per glavo; saviĝis nur mi sola, por raporti al vi. 16 Kiam ankoraŭ tiu parolis, venis alia, kaj diris: Fajro de Dio falis el la ĉielo, bruligis la ŝafojn kaj la servistojn, kaj ekstermis ilin; saviĝis nur mi sola, por raporti al vi. 17 Kiam tiu ankoraŭ parolis, venis alia, kaj diris: La Ĥaldeoj aranĝis tri taĉmentojn, atakis la kamelojn kaj forprenis ilin, kaj la servistojn ili mortigis per glavo; saviĝis nur mi sola, por raporti al vi. 18 Dum tiu ankoraŭ parolis, venis alia, kaj diris: Viaj filoj kaj viaj filinoj estis manĝantaj kaj trinkantaj vinon en la domo de ilia unuenaskita frato; 19 kaj jen granda vento leviĝis de la flanko de la dezerto, puŝis la kvar angulojn de la domo, kaj ĉi tiu falis sur la junulojn, kaj ili mortis; saviĝis nur mi sola, por raporti al vi. 20 Tiam Ijob leviĝis, disŝiris sian veston, pritondis sian kapon, ĵetis sin sur la teron, kaj adorkliniĝis; 21 kaj li diris: Nuda mi eliris el la ventro de mia patrino, kaj nuda mi revenos tien; la Eternulo donis, kaj la Eternulo prenis; la nomo de la Eternulo estu benata. 22 Malgraŭ ĉio ĉi tio Ijob ne pekis, kaj ne eldiris blasfemon kontraŭ Dio.

2

Unu tagon, kiam la filoj de Dio venis, por stariĝi antaŭ la Eternulo, venis ankaŭ Satano inter ili, por stariĝi antaŭ la Eternulo. 2 Kaj la Eternulo diris al Satano: De kie vi venas? Kaj Satano respondis al la Eternulo, kaj diris: Mi vagadis sur la tero kaj rondiradis sur ĝi. 3 Kaj la Eternulo diris al Satano: Ĉu vi atentis Mian servanton Ijob? ne ekzistas sur la tero homo simila al li, tiel honesta, justa, diotima, kaj evitanta malbonon; kaj li ĝis nun ankoraŭ estas firma en sia virteco, kvankam vi ekscitis Min kontraŭ li, por pereigi lin senkulpe. 4 Tiam Satano respondis al la Eternulo, kaj diris: Haŭto pro haŭto; kaj ĉion, kion homo posedas, li fordonus pro sia vivo. 5 Sed etendu Vian manon, kaj tuŝu liajn ostojn kaj lian karnon; tiam Vi vidos, ke li blasfemos Vin antaŭ Via vizaĝo. 6 La Eternulo diris al Satano: Jen li estas transdonata en vian manon; nur lian vivon konservu. 7 Satano foriris de antaŭ la vizaĝo de la Eternulo, kaj frapis Ijobon per turmentaj abscesoj de la plando de lia piedo ĝis lia verto. 8 Li prenis potpecon, por skrapadi sin per ĝi, sidante meze de cindro. 9 Kaj lia edzino diris al li: Vi ĉiam ankoraŭ estas firma en via virteco! blasfemu Dion, kaj mortu. 10 Sed li diris al ŝi: Vi parolas tiel, kiel parolas iu el la malsaĝulinoj; ĉu bonon ni akceptu de Dio, kaj malbonon ni ne akceptu? Malgraŭ ĉio ĉi tio Ijob ne pekis per siaj lipoj.

11 Kiam la tri amikoj de Ijob aŭdis pri tiu tuta malfeliĉo, kiu trafis lin, ili iris ĉiu de sia loko, Elifaz, la Temanano, Bildad, la Ŝuĥano, kaj Cofar, la Naamano, kaj kunvenis kune, por iri plori kun li kaj konsoli lin. 12 Kiam ili levis siajn okulojn de malproksime, ili ne rekonis lin; kaj ili levis sian voĉon kaj ekploris; kaj ĉiu el ili disŝiris sian veston, kaj ĵetis teron sur sian kapon, turnante sin al la ĉielo. 13 Kaj ili sidis kun li sur la tero dum sep tagoj kaj sep noktoj, kaj ne parolis al li eĉ unu vorton; ĉar ili vidis, ke la suferado estas tre granda.

3

Poste Ijob malfermis sian buŝon, kaj malbenis sian tagon. 2 Kaj Ijob ekparolis, kaj diris:

3	Pereu la tago, en kiu mi naskiĝis, Kaj la nokto, kiu diris: Embriiĝis homo.

4	Tiu tago estu malluma; Dio de supre ne rigardu ĝin, Neniu lumo ekbrilu super ĝi.

5	Mallumo kaj tomba ombro ekposedu ĝin; Nubo ĝin kovru; Eklipsoj de tago faru ĝin terura.

6	Tiun nokton prenu mallumego; Ĝi ne alkalkuliĝu al la tagoj de la jaro, Ĝi ne eniru en la kalkulon de la monatoj.

7	Ho, tiu nokto estu soleca; Neniu ĝojkrio aŭdiĝu en ĝi.

8	Malbenu ĝin la malbenantoj de la tago, Tiuj, kiuj estas pretaj eksciti levjatanon.

9	Mallumiĝu la steloj de ĝia krepusko; Ĝi atendu lumon, kaj ĉi tiu ne aperu; Kaj la palpebrojn de matenruĝo ĝi ne ekvidu;

10	Pro tio, ke ĝi ne fermis la pordon de la utero de mia patrino Kaj ne kaŝis per tio la malfeliĉon antaŭ miaj okuloj.

11	Kial mi ne mortis tuj el la utero, Ne senviviĝis post la eliro el la ventro?

12	Kial akceptis min la genuoj? Por kio estis la mamoj, ke mi suĉu?

13	Mi nun kuŝus kaj estus trankvila; Mi dormus kaj havus ripozon,

14	Kune kun la reĝoj kaj la konsilistoj sur la tero, Kiuj konstruas al si izolejojn,

15	Aŭ kun la potenculoj, kiuj havas oron, Kiuj plenigas siajn domojn per arĝento;

16	Aŭ kiel abortitaĵo kaŝita mi ne ekzistus, Simile al la infanoj, kiuj ne vidis lumon.

17	Tie la malpiuloj ĉesas tumulti; Kaj tie ripozas tiuj, kies fortoj konsumiĝis.

18	Tie la malliberuloj kune havas ripozon; Ili ne aŭdas la voĉon de premanto.

19	Malgranduloj kaj granduloj, tie ili estas; Kaj sklavo estas libera de sia sinjoro.

20	Por kio al suferanto estas donita la lumo, Kaj la vivo al tiuj, kiuj havas maldolĉan animon,

21	Kiuj atendas la morton, kaj ĝi ne aperas, Kiuj elfosus ĝin pli volonte ol trezorojn,

22	Kiuj ekĝojus kaj estus ravitaj, Se ili trovus tombon?

23	Al la homo, kies vojo estas kaŝita, Kaj antaŭ kiu Dio starigis barilon?

24	Antaŭ ol mi ekmanĝas panon, mi devas ĝemi, Kaj mia plorkriado verŝiĝas kiel akvo;

25	Ĉar teruraĵo, kiun mi timis, trafis min, Kaj tio, pri kio mi estis maltrankvila, venis al mi.

26	Mi ne havas trankvilon, mi ne havas kvieton, mi ne havas ripozon; Trafis min kolero.

4

Kaj ekparolis Elifaz, la Temanano, kaj diris:

2	Se oni provos diri al vi vorton, tio eble estos por vi turmenta? Sed kiu povas deteni sin de parolado?

3	Jen vi multajn instruis, Kaj manojn senfortiĝintajn vi refortigis;

4	Falantojn restarigis viaj vortoj, Kaj fleksiĝantajn genuojn vi fortigis;

5	Kaj nun, kiam tio trafis vin, vi perdis la forton; Ĝi ektuŝis vin, kaj vi ektimis.

6	Ĉu ne via timo antaŭ Dio estas via konsolo? Ĉu la virteco de viaj vojoj ne estas via espero?

7	Rememoru do, ĉu pereis iu senkulpa? Kaj kie virtuloj estis ekstermitaj?

8	Kiel mi vidis, tiuj, kiuj plugis pekojn kaj semis malbonagojn, Tiuj ilin rikoltas;

9	De la ekblovo de Dio ili pereas, Kaj de la ekspiro de Lia kolero ili malaperas.

10	La kriado de leono kaj la voĉo de leopardo silentiĝis, Kaj la dentoj de junaj leonoj rompiĝis;

11	Leono pereis pro manko de manĝaĵo, Kaj idoj de leonino diskuris.

12	Kaj al mi kaŝe alvenis vorto, Kaj mia orelo kaptis parteton de ĝi.

13	Dum meditado pri la vizioj de la nokto, Kiam profunda dormo falas sur la homojn,

14	Atakis min teruro kaj tremo, Kaj ĉiuj miaj ostoj eksentis timon.

15	Kaj spirito traflugis antaŭ mi, Kaj la haroj sur mia korpo rigidiĝis.

16	Staris bildo antaŭ miaj okuloj, sed mi ne povis rekoni ĝian aspekton; Estis silento, kaj mi ekaŭdis voĉon, dirantan:

17	Ĉu homo estas pli justa ol Dio? Ĉu viro estas pli pura ol lia Kreinto?

18	Vidu, al Siaj servantoj Li ne konfidas, Kaj Siajn anĝelojn Li trovas mallaŭdindaj:

19	Des pli koncerne tiujn, Kiuj loĝas en argilaj dometoj, Fonditaj sur tero, Kaj kiujn formanĝas vermoj.

20	De la mateno ĝis la vespero ili disfalas, Pereas por ĉiam, kaj neniu tion atentas.

21	La fadeno de ilia vivo estas distranĉita; Ili mortas, kaj ne en saĝeco.

5

Voku do! ĉu iu respondos al vi?
Kaj al kiu el la sanktuloj vi vin turnos?

2	Malsaĝulon mortigas la kolero, Kaj sensenculon pereigas la incitiĝemeco.

3	Mi vidis malsaĝulon, kiu enradikiĝis, Kaj mi malbenis subite lian loĝejon.

4	Malproksimaj de savo estos liaj filoj; Oni disbatos ilin ĉe la pordego, Kaj neniu ilin savos.

5	Lian rikoltaĵon formanĝos malsatulo, El inter la dornoj li ĝin prenos, Kaj soifantoj englutos lian havaĵon.

6	Ne el la polvo eliras malpiaĵo, Kaj ne el la tero elkreskas malbonago.

7	Sed homo naskiĝas por suferoj, Kiel birdoj por flugado supren.

8	Sed mi min turnus al Dio, Kaj al Li mi transdonus mian aferon;

9	Al Tiu, kiu faras grandaĵojn, kiujn neniu povas esplori, Mirindaĵojn, kiujn neniu povas kalkuli;

10	Kiu donas pluvon sur la teron Kaj sendas akvon sur la kampojn,

11	Por starigi malaltulojn alte, Ke la afliktitoj leviĝu savite.

12	Li detruas la intencojn de ruzuloj, Ke iliaj manoj ne plenumas sian entreprenon.

13	Li kaptas la saĝulojn per ilia ruzaĵo; Kaj la decido de maliculoj fariĝas senvalora.

14	En la tago ili renkontas mallumon, Kaj en tagmezo ili palpas, kiel en nokto.

15	Li savas kontraŭ glavo, Kontraŭ la buŝo kaj mano de potenculo Li savas malriĉulon.

16	Al la senhavulo aperas espero, Kaj la malboneco fermas sian buŝon.

17	Feliĉa estas la homo, kiun punas Dio; Kaj la moralinstruon de la Plejpotenculo ne malŝatu;

18	Ĉar Li vundas, sed ankaŭ bandaĝas; Li batas, sed Liaj manoj ankaŭ resanigas.

19	En ses malfeliĉoj Li vin savos; En la sepa ne tuŝos vin la malbono.

20	En tempo de malsato Li savos vin de la morto, Kaj en milito el la mano de glavo.

21	Kontraŭ la vipo de lango vi estos kaŝita; Kaj vi ne timos ruinigon, kiam ĝi venos.

22	Dum ruinigo kaj malsato vi ridos; Kaj la bestojn de la tero vi ne timos;

23	Ĉar kun la ŝtonoj de la kampo vi havos interligon, Kaj la bestoj de la kampo havos pacon kun vi.

24	Kaj vi ekscios, ke paco estas en via tendo; Vi esploros vian loĝejon, kaj nenio mankos.

25	Kaj vi ekscios, ke grandnombra estas via idaro Kaj via naskitaro estas kiel la herbo de la tero.

26	En maljuneco vi iros en la tombon, Kiel envenas garbaro en sia tempo.

27	Vidu, ni tion esploris, kaj tiel ĝi estas; Atentu tion, kaj sciu tion.

6

Ijob respondis kaj diris:

2	Se estus pesita mia ĉagreno, Kaj samtempe estus metita sur la pesilon mia suferado,

3	Ĝi estus nun pli peza, ol la sablo ĉe la maroj; Pro tio miaj vortoj estas plenaj de plendo.

4	Ĉar la sagoj de la Plejpotenculo estas en mi, Ilian venenon trinkas mia spirito; La teruraĵoj de Dio direktiĝis sur min.

5	Ĉu krias sovaĝa azeno sur herbo? Ĉu bovo blekas kolere ĉe sia manĝaĵo?

6	Ĉu oni manĝas sengustaĵon sen salo? Ĉu havas guston la albumeno de ovo?

7	Kion ne volis tuŝi mia animo, Tio nun estas abomeninde mia manĝaĵo.

8	Ho, se mia peto plenumiĝus, Kaj se Dio donus al mi tion, kion mi esperas!

9	Ho, se Dio komencus kaj disbatus min, Donus liberecon al Sia mano kaj frakasus min!

10	Tio estus ankoraŭ konsolo por mi; Kaj mi ĝojus, se en la turmento Li ne kompatus, Ĉar mi ne forpuŝis ja la vortojn de la Sanktulo.

11	Kio estas mia forto, ke mi persistu? Kaj kia estas mia fino, ke mi havu paciencon?

12	Ĉu mia forto estas forto de ŝtonoj? Ĉu mia karno estas kupro?

13	Mi havas ja nenian helpon, Kaj savo estas forpuŝita for de mi.

14	Al malfeliĉulo decas kompato de amiko, Eĉ se li forlasas la timon antaŭ la Plejpotenculo.

15	Miaj fratoj trompas kiel torento, Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas,

16	Kiuj estas malklaraj pro glacio, En kiuj kaŝas sin neĝo;

17	En la tempo de degelo ili malaperas, En la tempo de varmego ili forŝoviĝas de sia loko.

18	Ili forklinas la direkton de sia vojo, Iras en la dezerton, kaj malaperas.

19	Serĉas ilin per sia rigardo la vojoj de Tema, Esperas je ili la karavanoj el Ŝeba;

20	Sed ili hontas pro sia fido; Ili aliras, kaj ruĝiĝas de honto.

21	Nun vi neniiĝis; Vi ekvidis teruraĵon, kaj ektimis.

22	Ĉu mi diris: Donu al mi, El via havaĵo donacu pro mi,

23	Savu min el la mano de premanto, Aŭ liberigu min el la mano de turmentantoj?

24	Instruu min, kaj mi eksilentos; Komprenigu al mi, per kio mi pekis.

25	Kial vi mallaŭdas pravajn vortojn? Kaj kion povas instrui la moralinstruanto el vi?

26	Ĉu vi intencas riproĉi pro vortoj? Sed paroloj de malesperanto iras al la vento.

27	Eĉ orfon vi atakus, Kaj sub via amiko vi fosus.

28	Nun, ĉar vi komencis, rigardu min; Ĉu mi mensogos antaŭ via vizaĝo?

29	Rigardu denove, vi ne trovos malpiaĵon; Ripetu, vi trovos mian pravecon en la afero.

30	Ĉu estas peko sur mia lango? Ĉu mia palato ne komprenas tion, kio estas malbona?

7

Difinita estas ja por la homo la limtempo sur la tero,
Kaj liaj tagoj estas kiel la tagoj de dungito.

2	Kiel sklavo, kiu sopiras al ombro, Kaj kiel dungito, kiu atendas sian pagon,

3	Tiel mi ricevis sorte monatojn vantajn, Kaj noktoj turmentaj estas nombritaj al mi.

4	Kiam mi kuŝiĝas, mi diras: Kiam mi leviĝos? Sed la vespero fariĝas longa, kaj mi satiĝas de maltrankvileco ĝis la tagiĝo.

5	Mia korpo estas kovrita de vermoj kaj de pecoj da tero; Mia haŭto krevis kaj putras.

6	Miaj tagoj forflugis pli facile, ol bobeno de teksisto, Kaj pasis, lasinte nenian esperon.

7	Memoru, ke mia vivo estas bloveto, Ke miaj okuloj ne plu revidos bonon;

8	Ne plu revidos min okulo de vidanto; Vi volos ekrigardi min, sed mi jam ne ekzistos.

9	Nubo pasas kaj foriras; Tiel ne plu revenas tiu, kiu iris en Ŝeolon;

10	Li ne plu revenas en sian domon; Lia loko ne plu rekonos lin.

11	Tial mi ne detenos mian buŝon; Mi parolos en la premiteco de mia spirito, Mi plendos en la maldolĉeco de mia animo.

12	Ĉu mi estas maro aŭ mara monstro, Ke Vi starigis gardon por mi?

13	Kiam mi pensas, ke mia lito min konsolos, Ke mia kuŝejo plifaciligos mian suferadon,

14	Tiam Vi teruras min per sonĝoj, Timigas min per vizioj;

15	Kaj mia animo deziras sufokiĝon, Miaj ostoj la morton.

16	Tedis al mi; ne eterne mi vivu; Forlasu min, ĉar miaj tagoj estas vantaĵo.

17	Kio estas homo, ke Vi faras lin granda, Ke Vi zorgas pri li,

18	Ke Vi rememoras lin ĉiumatene, Elprovas lin ĉiumomente?

19	Kial Vi ne deturnas Vin de mi, Ne lasas min libera eĉ tiom, ke mi povu engluti mian salivon?

20	Se mi pekis, kion mi per tio faris al Vi, ho gardanto de la homoj? Kial Vi faris min celo de Viaj atakoj, Ke mi fariĝis ŝarĝo por mi mem?

21	Kaj kial Vi ne deprenas mian pekon, ne pardonas mian malbonagon? Jen mi ja baldaŭ kuŝos en la tero; Kaj kiam Vi morgaŭ serĉos min, mi ne ekzistos.

8

Kaj ekparolis Bildad, la Ŝuĥano, kaj diris:

2	Kiel longe vi tiel parolos, Kaj la vortoj de via buŝo estos kiel forta vento?

3	Ĉu Dio falsas la juĝon? Ĉu la Plejpotenculo falsas la justecon?

4	Se viaj filoj pekis kontraŭ Li, Li forpuŝis ilin pro ilia malbonago.

5	Se vi serĉas Dion Kaj petegas la Plejpotenculon,

6	Se vi estas pura kaj pia, Li maldormos super vi, Kaj restarigos la bonstaton en via virta loĝejo.

7	Kaj se via komenco estis malgranda, Via estonteco forte kreskos.

8	Ĉar demandu la antaŭajn generaciojn, Kaj primeditu tion, kion esploris iliaj patroj;

9	Ĉar ni estas de hieraŭ, kaj ni nenion scias; Nia vivo sur la tero estas nur ombro.

10	Ili instruos vin, diros al vi, Kaj el sia koro elirigos vortojn.

11	Ĉu povas kreski kano sen malsekeco? Ĉu kreskas junko sen akvo?

12	En tia okazo ĝi velksekiĝas pli frue ol ĉiu herbo, Kiam ĝi estas ankoraŭ en sia freŝeco, Kiam ĝi ankoraŭ ne estas detranĉita.

13	Tiaj estas la vojoj de ĉiuj, kiuj forgesas Dion; Kaj pereas la espero de hipokritulo,

14	Kies fido dehakiĝas, Kaj kies espero estas araneaĵo.

15	Li apogas sin al sia domo, sed ne restos staranta; Li ekkaptos ĝin, sed ne povos sin teni.

16	Li estis verda antaŭ la suno, Kaj super lia ĝardeno etendiĝas liaj branĉoj;

17	Amase plektiĝas liaj radikoj, Inter ŝtonoj ili tenas sin forte;

18	Sed kiam oni elŝiras lin el lia loko, Ĝi malkonfesas lin: Mi vin ne vidis.

19	Tia estas la ĝojo de lia vivo; Kaj el la tero kreskas aliaj.

20	Vidu, Dio ne forpuŝas virtulon Kaj ne subtenas la manon de malpiuloj.

21	Li plenigos ankoraŭ vian buŝon per rido Kaj viajn lipojn per ĝojkrioj.

22	Viaj malamantoj kovriĝos per honto; Sed la tendo de malpiuloj malaperos.

9

Ijob respondis kaj diris:

2	Certe, mi scias, ke tiel estas; Kaj kiel povas homo esti prava koncerne Dion?

3	Se li volus havi kun Li juĝan disputon, Li ne povus respondi al Li eĉ unu kontraŭ mil.

4	Li estas saĝa per Sia koro kaj potenca per Sia forto; Kiu kuraĝus stari kontraŭ Li kaj restus sendifekta?

5	Li forŝovas montojn, kaj ili eĉ ne rimarkas, Ke Li renversis ilin en Sia kolero;

6	Li skuas la teron de ĝia loko, Ke ĝiaj kolonoj tremas;

7	Li diras al la suno, kaj ĝi ne leviĝas, Kaj la stelojn Li sigelfermas;

8	Li sola etendas la ĉielon, Kaj Li iras sur la altaĵoj de la maro;

9	Li kreis la Grandan Ursinon, Orionon, kaj Plejadojn, Kaj la stelojn de la sudo;

10	Li faras neesploreblajn grandaĵojn, Kaj nekalkuleblajn mirindaĵojn.

11	Jen Li preteriros preter mi, kaj mi tion eĉ ne vidos; Li pasos, kaj mi eĉ ne rimarkos Lin.

12	Kiam Li kaptas, kiu malpermesus al Li? Kiu dirus al Li: Kion Vi faras?

13	Li estas Dio, kaj Lian koleron oni ne povas haltigi; Sub Li fleksiĝas la helpantoj de Rahab.

14	Des pli ĉu mi povus respondi al Li, Ĉu mi povus elekti vortojn kontraŭ Li?

15	Eĉ se mi estus prava, mi ne respondus; Sed mi nur petegus mian juĝanton.

16	Se mi vokus kaj Li respondus, Mi ne kredus, ke Li aŭdis mian voĉon,

17	Li, kiu povas frakasi min per ventego Kaj fari al mi senkulpe multe da vundoj.

18	Li ne permesas al mi trankviligi mian spiriton, Sed Li satigas min per maldolĉo.

19	Se oni volas forton, Li estas potenca; Se oni volas juĝon, kiu alvokos min?

20	Se mi montros mian pravecon, mia propra buŝo min kondamnos; Se mi montros min virtulo, Li montros min malbonagulo.

21	Mi estas senkulpa; mi ne zorgas pri mia animo, Mi abomenas mian vivon.

22	Ĉio estas egala; tial mi diras: Senkulpulon kaj malpiulon Li ambaŭ pereigas.

23	Kiam vipo subite ekbatas, Li ridas ĉe la elprovado de senkulpuloj.

24	La tero estas transdonita en la manon de malpiulo; La vizaĝon de ĝiaj juĝistoj Li kovras. Se ne Li, tiam kiu?

25	Miaj tagoj estis pli rapidpiedaj ol kuristo; Ili forkuris, ne vidis bonon;

26	Ili forkuris, kiel ŝipetoj el kano, Kiel aglo flugas al manĝotaĵo.

27	Se mi ekpensas: Mi forgesos mian plendon, Mi farlasos mian mienon, kaj mi min gajigos:

28	Tiam mi ektremas pro ĉiuj miaj suferoj; Mi scias, ke Vi ne rigardos min kiel senkulpan.

29	Mi restos ja malprava; Por kio do mi vane min turmentas?

30	Se mi lavus min per neĝa akvo Kaj purigus miajn manojn per lesivo,

31	Eĉ tiam Vi trempus min en koto, Kaj miaj vestoj min abomenus.

32	Ĉar Li ne estas homo simile al mi, Ke mi povu respondi al Li, Ke ni povu ambaŭ iri al juĝo.

33	Ne ekzistas inter ni arbitracianto, Kiu povus meti sian manon sur nin ambaŭ.

34	Li forigu de mi Sian vergon, Kaj Lia teruro ne timigu min;

35	Tiam mi ekparolos, kaj ne timos Lin, Ĉar ne tia mi estas en mi mem.

10

Tedis al mia animo mia vivo;
Mi fordonos min al mia plendado;
Mi parolos en la malĝojeco de mia animo.

2	Mi diros al Dio: Ne kondamnu min, Sciigu al mi, pro kio Vi malpacas kontraŭ mi.

3	Ĉu Vi trovas tion bona, ke Vi turmentas, Ke Vi forpuŝas la laboritaĵon de Viaj manoj, Sendas brilon sur la entreprenon de malpiuloj?

4	Ĉu Vi havas okulojn karnajn, Kaj ĉu Vi rigardas, kiel homo rigardas?

5	Ĉu Viaj tagoj estas kiel la tagoj de homo, Aŭ ĉu Viaj jaroj estas kiel la vivtempo de homo,

6	Ke Vi serĉas mian kulpon Kaj penas trovi mian pekon,

7	Kvankam Vi scias, ke mi ne estas malbonagulo, Sed el Via mano neniu povas savi?

8	Viaj manoj min formis kaj faris min tutan ĉirkaŭe, Kaj tamen Vi min pereigas!

9	Rememoru, ke kiel argilon Vi min prilaboris; Kaj Vi returne faros min polvo.

10	Vi elverŝis ja min kiel lakton, Kaj kiel fromaĝon Vi min kundensigis.

11	Per haŭto kaj karno Vi min vestis, Per ostoj kaj tendenoj Vi min plektis.

12	Vivon kaj bonon Vi donis al mi, Kaj Via prizorgado gardis mian spiriton.

13	Sed ĉi tion Vi kaŝis en Via koro; Mi scias, ke Vi tion intencis:

14	Se mi pekos, Vi tion rimarkos sur mi, Kaj mian pekon Vi ne lasos senpuna.

15	Se mi agis malbone, ve al mi! Se mi estas prava, mi ne povas tamen levi mian kapon, Estante tute humiligita Kaj vidante mian mizeron.

16	Se ĝi leviĝas, Vi ĉasas min kiel leono, Kaj denove montras sur mi Vian mirindan potencon.

17	Vi elmetas kontraŭ mi novajn atestojn, Plifortigas Vian koleron kontraŭ mi; Nova armeo min atakas.

18	Por kio Vi elirigis min el la ventro? Ho, se mi estus pereinta, ke nenies okulo min vidu!

19	Tiam mi estus kiel ne estinta; El la ventro mi estus transportita en la tombon.

20	Mia vivo estas ja mallonga; Ĉesu do, lasu min libera, por ke mi iom revigliĝu,

21	Antaŭ ol mi foriros senrevene En la landon de mallumo kaj de morta ombro,

22	En la landon, kie la lumo estas kiel mallumo, Kie estas morta ombro kaj senordeco, Kie estas lume kiel en mallumego.

11

Kaj ekparolis Cofar, la Naamano, kaj diris:

2	Ĉu kontraŭ multe da vortoj oni ne povas doni respondon? Kaj ĉu tiu, kiu multe parolas, estas prava?

3	Ĉu via senenhava parolado devas silentigi la homojn, Por ke vi mokinsultu kaj neniu vin hontigu?

4	Vi diras: Mia opinio estas ĝusta, Kaj mi estas pura antaŭ Viaj okuloj.

5	Sed ho, se Dio ekparolus, Kaj malfermus antaŭ vi Siajn lipojn,

6	Kaj malkaŝus antaŭ vi la sekretojn de la saĝo, Kiu havas multoblan forton! Sciu, ke ne ĉiujn viajn pekojn Dio rememoras.

7	Ĉu vi povas eltrovi la esencon de Dio? Ĉu vi povas plene kompreni la perfektecon de la Plejpotenculo?

8	Tio estas pli alta ol la ĉielo; Kion vi povas fari? Tio estas pli profunda ol Ŝeol; Kion vi povas ekscii?

9	Pli longa ol la tero estas ĝia mezuro, Kaj pli larĝa ol la maro.

10	Se Li preteriros, kaj fermos, kaj faros juĝon, Tiam kiu repuŝos Lin?

11	Ĉar Li konas la homojn malvirtajn; Li vidas la malbonagojn, kiujn oni ne rimarkas.

12	Eĉ vanta homo devas kompreni, Eĉ homo, kiu naskiĝis sovaĝulo.

13	Se vi aranĝas vian koron Kaj etendas al Li viajn manojn;

14	Se vi forigas la malvirton, kiu estas en via mano, Kaj vi ne permesos al malbonaĵoj resti en via tendo:

15	Tiam vi povos levi vian vizaĝon sen difekto; Vi estos firma kaj ne timos.

16	Tiam vi forgesos mizeron; Vi rememoros ĝin kiel forfluintan akvon.

17	Kaj via vivo leviĝos pli hele ol la tagmezo, La mallumo fariĝos kiel mateno.

18	Kaj vi estos trankvila, ĉar ekzistas espero; Vi rigardos ĉirkaŭen, kaj iros dormi en sendanĝereco.

19	Vi kuŝos, kaj neniu vin timigos; Kaj multaj serĉos vian favoron.

20	Sed la okuloj de malpiuloj konsumiĝos, Pereos por ili la rifuĝo, Kaj ilia espero elspiros sian vivon.

12

Kaj Ijob respondis kaj diris:

2	Certe, vi solaj estas homoj, Kaj kun vi mortos la saĝo.

3	Mi ankaŭ havas koron, kiel vi; Mi ne estas malpli valora ol vi; Kiu ne povas paroli tiele?

4	Mi fariĝis mokataĵo por mia amiko, Mi, kiu vokadis al Dio kaj estis aŭskultata; Virtulo kaj senkulpulo fariĝis mokataĵo;

5	Malestimata lucerneto li estas antaŭ la pensoj de feliĉuloj, Pretigita por migrantoj.

6	Bonstataj estas la tendoj de rabistoj, Kaj sendanĝerecon havas la incitantoj de Dio, Tiuj, kiuj portas Dion en sia mano.

7	Vere, demandu la brutojn, kaj ili instruos vin; La birdojn de la ĉielo, kaj ili diros al vi;

8	Aŭ parolu kun la tero, kaj ĝi klarigos al vi; Kaj rakontos al vi la fiŝoj de la maro.

9	Kiu ne ekscius el ĉio ĉi tio, Ke la mano de la Eternulo tion faris,

10	De Tiu, en kies mano estas la animo de ĉio vivanta Kaj la spirito de ĉiu homa karno?

11	La orelo esploras ja la parolon, Kaj la palato gustumas al si la manĝaĵon.

12	La maljunuloj posedas saĝon, Kaj la grandaĝuloj kompetentecon.

13	Ĉe Li estas la saĝo kaj la forto; Ĉe Li estas konsilo kaj kompetenteco.

14	Kion Li detruas, tio ne rekonstruiĝas; Kiun Li enŝlosos, tiu ne liberiĝos.

15	Kiam Li digas la akvon, ĝi elsekiĝas; Kiam Li fluigas ĝin, ĝi renversas la teron.

16	Ĉe Li estas potenco kaj forto; Lia estas tiu, kiu eraras, kaj tiu, kiu erarigas.

17	Li irigas konsilistojn kiel erarvagantojn, Kaj la juĝistojn Li faras malsaĝaj.

18	La ligilojn de reĝoj Li malligas, Kaj Li ligas per zono iliajn lumbojn.

19	Li erarvagigas la pastrojn Kaj faligas la potenculojn.

20	Li mutigas la lipojn de fidinduloj Kaj forprenas de maljunuloj la prudenton.

21	Li verŝas honton sur eminentulojn Kaj malfirmigas la zonon de potenculoj.

22	Li malkovras profundaĵon el meze de mallumo, Kaj mortan ombron Li elirigas en la lumon.

23	Li grandigas naciojn kaj pereigas ilin, Disvastigas naciojn kaj forpelas ilin.

24	Li senkuraĝigas la ĉefojn de la popolo de la lando Kaj erarvagigas ilin en dezerto senvoja;

25	Ili palpas en mallumo, en senlumeco; Kaj Li ŝanceliĝigas ilin kiel ebriuloj.

13

Ĉion ĉi tion mia okulo vidis,
Mia orelo aŭdis kaj komprenis.

2	Kion vi scias, mi ankaŭ scias; Kaj mi ne estas malpli valora ol vi.

3	Sed mi volus paroli kun la Plejpotenculo, Mi dezirus disputi kun Dio.

4	Tamen vi komentarias malvere, Vi ĉiuj estas senutilaj kuracistoj.

5	Ho, se vi silentus, Tio estus saĝeco de via flanko.

6	Aŭskultu do mian moralinstruon, Kaj atentu la defendan parolon de mia buŝo.

7	Ĉu pro Dio vi volas paroli malveron, Kaj pro Li paroli falsaĵon?

8	Ĉu vi volas esti personfavoraj al Li, Aŭ pro Dio vi volas disputi?

9	Ĉu estos bone, kiam Li esploros vin? Ĉu vi volas trompi Lin, kiel oni trompas homon?

10	Li certe vin punos, Se vi sekrete estos personfavoraj.

11	Ĉu Lia majesto ne konfuzas vin? Ĉu ne falas sur vin timo antaŭ Li?

12	Viaj memorigoj estas sentencoj polvaj, Via bastionoj estas amasoj da argilo.

13	Silentu antaŭ mi, kaj parolos mi, Kio ajn trafos min.

14	Por kio mi portu mian karnon en miaj dentoj Kaj metu mian animon en mian manon?

15	Li ja mortigos min, kaj mi ne havas esperon; Sed pri mia konduto mi volas disputi antaŭ Li.

16	Tio jam estos savo por mi, Ĉar ne hipokritulo venos antaŭ Lin.

17	Aŭskultu mian parolon Kaj mian klarigon antaŭ viaj oreloj.

18	Jen mi pretigis juĝan aferon; Mi scias, ke mi montriĝos prava.

19	Kiu povas procesi kontraŭ mi? Tiam mi eksilentus kaj mortus.

20	Nur du aferojn ne faru al mi, Tiam mi ne kaŝos min antaŭ Via vizaĝo:

21	Malproksimigu de mi Vian manon, Kaj Via teruro ne timigu min.

22	Tiam voku, kaj mi respondos; Aŭ mi parolos, kaj Vi respondu al mi.

23	Kiom da malbonagoj kaj pekoj estas sur mi? Sciigu al mi miajn krimojn kaj pekojn.

24	Kial Vi kaŝas Vian vizaĝon Kaj rigardas min kiel Vian malamikon?

25	Ĉu Vi volas montri Vian forton kontraŭ deŝirita folio? Kaj ĉu sekiĝintan pajleron Vi volas persekuti?

26	Ĉar Vi skribas kontraŭ mi maldolĉaĵon Kaj venigas sur min la pekojn de mia juneco.

27	Vi metis miajn piedojn en ŝtipon, Vi observas ĉiujn miajn vojojn, Kaj Vi observas la plandojn de miaj piedoj;

28	Dum mi ja disfalas kiel putraĵo, Kiel vesto dismanĝita de tineoj.

14

Homo, naskita de virino,
Havas mallongan vivon kaj abundon da afliktoj.

2	Kiel floro li elkreskas kaj velkas; Li forkuras kiel ombro kaj ne restas.

3	Kaj kontraŭ tia Vi malfermas Viajn okulojn, Kaj min Vi vokas al juĝo kun Vi!

4	Ĉu povas purulo deveni de malpurulo? Neniu.

5	Se liaj tagoj estas difinitaj, la nombro de liaj monatoj estas ĉe Vi; Vi difinis lian limon, kiun li ne transpasos.

6	Deturnu do Vin de li, ke li estu trankvila, Ĝis venos lia tempo, kiun li sopiras kiel dungito.

7	Arbo havas esperon, se ĝi estas dehakita, ke ĝi denove ŝanĝiĝos, Kaj ĝi ne ĉesos kreskigi branĉojn.

8	Se ĝia radiko maljuniĝis en la tero, Kaj ĝia trunko mortas en polvo,

9	Tamen, eksentinte la odoron de akvo, ĝi denove verdiĝas, Kaj kreskas plue, kvazaŭ ĵus plantita.

10	Sed homo mortas kaj malaperas; Kiam la homo finiĝis, kie li estas?

11	Forfluas la akvo el lago, Kaj rivero elĉerpiĝas kaj elsekiĝas:

12	Tiel homo kuŝiĝas, kaj ne plu leviĝas; Tiel longe, kiel la ĉielo ekzistas, ili ne plu vekiĝos, Nek revigliĝos el sia dormado.

13	Ho, se Vi kaŝus min en Ŝeol, Se Vi kaŝus min ĝis la momento, kiam pasos Via kolero, Se Vi difinus por mi templimon kaj poste rememorus min!

14	Kiam homo mortas, ĉu li poste povas reviviĝi? Dum la tuta tempo de mia batalado mi atendus, Ĝi venos mia forŝanĝo.

15	Vi vokus, kaj mi respondus al Vi; Vi ekdezirus la faritaĵon de Viaj manoj.

16	Nun Vi kalkulas miajn paŝojn; Ne konservu mian pekon;

17	Sigelu en paketo miajn malbonagojn, Kaj kovru mian kulpon.

18	Sed monto, kiu falas, malaperas; Kaj roko forŝoviĝas de sia loko;

19	Ŝtonojn forlavas la akvo, Kaj ĝia disverŝiĝo fordronigas la polvon de la tero: Tiel Vi pereigas la esperon de homo.

20	Vi premas lin ĝis fino, kaj li foriras; Li ŝanĝas sian vizaĝon, kaj Vi forigas lin.

21	Se liaj infanoj estas honorataj, li tion ne scias; Se ili estas humiligataj, li tion ne rimarkas.

22	Nur lia propra korpo lin doloras, Nur pri sia propra animo li suferas.

15

Ekparolis Elifaz, la Temanano, kaj diris:

2	Ĉu saĝulo povas respondi per ventaj opinioj, Kaj plenigi sian ventron per sensencaĵoj?

3	Vi disputas per vortoj senutilaj, Kaj per paroloj, kiuj nenion helpas.

4	Vi forigas la timon, Kaj senvalorigas preĝon antaŭ Dio.

5	Ĉar via malbonago instigas vian buŝon, Kaj vi elektis stilon de maliculoj.

6	Vin kondamnas via buŝo, ne mi; Kaj viaj lipoj atestas kontraŭ vi.

7	Ĉu vi naskiĝis la unua homo? Ĉu vi estas kreita pli frue ol la altaĵoj?

8	Ĉu vi aŭdis la sekretan decidon de Dio, Kaj alkaptis al vi la saĝon?

9	Kion vi scias tian, kion ni ne scias? Kion vi komprenas tian, kio al ni mankas?

10	Inter ni estas grizuloj kaj maljunuloj, Kiuj vivis pli longe ol via patro.

11	Ĉu tiel malmulte valoras por vi la konsoloj de Dio Kaj vorto kvieta?

12	Kial vin tiel levas via koro, Kaj kial tiel palpebrumas viaj okuloj,

13	Ke vi direktas kontraŭ Dion vian koleron, Kaj elirigis el via buŝo tiajn vortojn?

14	Kio estas homo, ke li povus esti pura Kaj ke naskito de virino povus esti prava?

15	Vidu, inter Liaj sanktuloj ne ĉiuj estas fidindaj, Kaj la ĉielo ne estas pura en Liaj okuloj:

16	Des pli homo, abomeninda kaj malbona, Kiu trinkas malbonagojn kiel akvon.

17	Mi montros al vi, aŭskultu min; Kaj kion mi vidis, tion mi rakontos,

18	Kion saĝuloj diris kaj ne kaŝis antaŭ siaj patroj,

19	Al kiuj, al ili solaj, estis donita la tero, Kaj fremdulo ne trairis meze de ili:

20	Dum sia tuta vivo malpiulo estas maltrankvila, Kaj la nombro de la jaroj de tirano estas kaŝita antaŭ li;

21	Teruroj sonas en liaj oreloj; Meze de paco venas sur lin rabisto.

22	Li ne esperas, ke li saviĝos el mallumo; Kaj li serĉas ĉirkaŭe glavon.

23	Li vagadas, serĉante panon; Li scias, ke preta estas en lia mano la tago de mallumo.

24	Teruras lin mizero kaj premateco, Venkobatas lin kiel reĝo, pretiĝinta por batalo;

25	Pro tio, ke li etendis sian manon kontraŭ Dion Kaj kontraŭstaris al la Plejpotenculo,

26	Kuris kontraŭ Lin kun fiera kolo, Kun dikaj dorsoj de siaj ŝildoj.

27	Li kovris sian vizaĝon per graso Kaj metis sebon sur siajn lumbojn.

28	Li loĝas en urboj ruinigitaj, En domoj ne loĝataj, Destinitaj esti ŝtonamasoj.

29	Li ne restos riĉa, lia bonstato ne teniĝos, Kaj lia havaĵo ne disvastiĝos sur la tero.

30	Li ne forkliniĝos de mallumo; Flamo velksekigos liajn branĉojn, Kaj Li forigos lin per la blovo de Sia buŝo.

31	La erarinto ne fidu vantaĵon, Ĉar vanta estos lia rekompenco.

32	Antaŭtempe li finiĝos, Kaj lia branĉo ne estos verda.

33	Lia nematura bero estos deŝirita, kiel ĉe vinbertrunko; Kaj lia floro defalos, kiel ĉe olivarbo.

34	Ĉar la anaro de la hipokrituloj senhomiĝos; Kaj fajro ekstermos la tendojn de tiuj, kiuj prenas subaĉeton.

35	Ili gravediĝis per malpiaĵo kaj naskis pekon, Kaj ilia ventro pretigas malicaĵon.

16

Ijob respondis kaj diris:

2	Mi aŭdis multe da similaj aferoj; Tedaj konsolantoj vi ĉiuj estas.

3	Ĉu estos fino al la ventaj vortoj? Kaj kio vin incitis, ke vi tiel parolas?

4	Mi ankaŭ povus paroli, kiel vi. Se vi estus sur mia loko, Mi konsolus vin per vortoj Kaj balancus pri vi mian kapon.

5	Mi fortigus vin per mia buŝo Kaj konsolus vin per paroloj de miaj lipoj.

6	Se mi parolos, mia doloro ne kvietiĝos; Se mi ĉesos, kio foriros de mi?

7	Sed nun Li lacigis min, Li detruis mian tutan esencon.

8	Vi faris al mi sulkojn, tio fariĝis atesto; Mia senfortiĝo staras antaŭ mia vizaĝo, kaj parolas.

9	Lia kolero disŝiras; Mia malamanto grincigas kontraŭ mi siajn dentojn; Mia premanto briligas kontraŭ mi siajn okulojn.

10	Ili malfermegis kontraŭ mi sian buŝon, insulte batas min sur la vangojn; Ĉiuj kune kontentigis sur mi sian koleron.

11	Dio transdonis min al maljustulo, Ĵetis min en la manojn de malbonuloj.

12	Mi estis trankvila; sed Li frakasis min, Li kaptis min je la kolo, disbatis min, Kaj Li faris min por Si celo.

13	Liaj pafistoj min ĉirkaŭis; Li dishakas miajn internaĵojn kaj ne kompatas, Li elverŝas sur la teron mian galon.

14	Li faras en mi breĉon post breĉo, Li kuras kontraŭ min kiel batalisto.

15	Sakaĵon mi kudris sur mian korpon, Kaj en polvo mi kaŝis mian kornon.

16	Mia vizaĝo ŝvelis de plorado, Kaj sur miaj palpebroj estas morta ombro;

17	Kvankam ne troviĝas perfortaĵo en miaj manoj, Kaj mia preĝo estas pura.

18	Ho tero, ne kovru mian sangon, Kaj mia kriado ne trovu haltejon.

19	Vidu, en la ĉielo estas mia atestanto, Kaj mia konanto estas en la altaj sferoj.

20	Parolistoj estas por mi miaj amikoj; Sed mia okulo larmas al Dio,

21	Ke Li decidu inter homo kaj Dio, Inter homo kaj lia amiko.

22	Ĉar la nombro de la jaroj pasos, Kaj mi iros sur vojon nereveneblan.

17

Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis,
Tomboj estas antaŭ mi.

2	Mokado min ĉirkaŭas; En aflikto pro tio restas mia okulo.

3	Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi; Alie kiu donos la manon pro mi?

4	Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento; Tial Vi ne donos al ili triumfon.

5	Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto, La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

6	Li faris min proverbo por la popoloj; Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

7	Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno, Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

8	La justuloj eksentos teruron pro tio, Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

9	Tamen la virtulo forte konservos sian vojon, Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

10	Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos, Mi ne trovos inter vi saĝulon.

11	Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj, Kiujn havis mia koro.

12	La nokton ili volas fari tago, La lumon alproksimigi al la mallumo.

13	Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo, En la mallumo estas pretigita mia lito.

14	Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro; La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

15	Kion mi devas atendi? Kiu atentos mian esperon?

16	En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros, Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.

18

Ekparolis Bildad, la Ŝuĥano, kaj diris:

2	Kiam vi ĉesos ĵetadi vortojn? Pripensu, kaj poste ni parolos.

3	Kial ni estu rigardataj kiel brutoj, Kaj ni estu malpuruloj en viaj okuloj?

4	Ho vi, kiu disŝiras sian animon en sia kolero, Ĉu por vi estu forlasata la tero, Kaj roko forŝoviĝu de sia loko?

5	La lumo de la malpiulo estingiĝos, Kaj ne brilos la flamo de lia fajro.

6	La lumo mallumiĝos en lia tendo, Kaj lia lucerno super li estingiĝos.

7	Mallongiĝos liaj fortaj paŝoj, Kaj lia propra intenco lin faligos.

8	Ĉar li trafis per siaj piedoj en reton, Kaj li moviĝas en kaptilo.

9	La maŝo enkroĉigos lian kalkanon, Kaj pereo lin atakos.

10	Kaŝita en la tero estas lia falilo, Kaj kaptiloj kontraŭ li estas sur la vojo.

11	De ĉiuj flankoj timigos lin teruroj Kaj atakos liajn piedojn.

12	Malsato konsumos lian forton, Kaj pereo estas preparita por liaj flankoj.

13	Konsumiĝos la membroj de lia korpo, Liajn membrojn konsumos la unuenaskito de la morto.

14	Lia espero estos elŝirita el lia tendo, Kaj ĝi pelos lin al la reĝo de teruroj.

15	Nenio restos en lia tendo; Sur lian loĝejon ŝutiĝos sulfuro.

16	Malsupre sekiĝos liaj radikoj, Kaj supre detranĉiĝos liaj branĉoj.

17	La memoro pri li malaperos de sur la tero, Kaj sur la stratoj li ne havos nomon.

18	Li estos elpelita el lumo en mallumon, Kaj el la mondo li estos elpuŝita.

19	Nek filon nek nepon li havos en sia popolo, Kaj neniu restos ĉe li en lia loĝloko.

20	La posteuloj sentos teruron pri lia tago, Kaj la antaŭulojn kaptos timo.

21	Tia estas la loĝejo de maljustulo, Kaj tia estas la loko de tiu, kiu ne konas Dion.

19

Ijob respondis kaj diris:

2	Ĝis kiam vi afliktados mian animon Kaj turmentados min per paroloj?

3	Jen jam dek fojojn vi malhonoras min; Vi ne hontas premi min.

4	Se mi efektive eraris, Mia eraro restos ĉe mi.

5	Se efektive vi volas montri vin pli grandaj ol mi, Kaj vi riproĉas al mi hontindaĵon,

6	Tiam sciu, ke Dio faris al mi maljustaĵon, Kaj ĉirkaŭis min per Sia reto.

7	Jen mi krias pri maljusteco, sed mi ne ricevas respondon; Mi vokas, sed mi ne ricevas juĝon.

8	Mian vojon Li baris, ke mi ne povas transiri, Kaj sur mian irejon Li metis mallumon.

9	Mian honoron Li detiris de mi, Kaj deprenis la kronon de mia kapo.

10	Li disbatis min ĉirkaŭe tiel, ke mi pereas; Mian esperon Li elŝiris kiel arbon.

11	Ekflamis kontraŭ mi Lia kolero, Kaj Li rigardas min kiel Lian malamikon.

12	Kune venis Liaj taĉmentoj, kaj ebenigis kontraŭ mi sian vojon Kaj stariĝis sieĝe ĉirkaŭ mia tendo.

13	Miajn fratojn Li malproksimigis de mi, Kaj miaj konatoj forfremdiĝis de mi.

14	Miaj parencoj fortiriĝis, Kaj miaj konantoj forgesis min.

15	La loĝantoj de mia domo kaj miaj servistinoj rigardas min kiel fremdulon; En iliaj okuloj mi fariĝis aligentulo.

16	Mian sklavon mi vokas, kaj li ne respondas; Per mia buŝo mi devas petegi lin.

17	Mia spiro fariĝis abomenata por mia edzino, Kaj mia petado por la filoj de mia ventro.

18	Eĉ la malgrandaj infanoj malestimas min; Kiam mi leviĝas, ili parolas kontraŭ mi.

19	Abomenas min ĉiuj miaj intimuloj; Kaj tiuj, kiujn mi amis, turnis sin kontraŭ mi.

20	Kun mia haŭto kaj kun mia karno kunkreskis miaj ostoj, Mi restis nur kun haŭto sur miaj dentoj.

21	Kompatu min, kompatu min, miaj amikoj; Ĉar la mano de Dio frapis min.

22	Kial vi persekutas min, kiel Dio, Kaj ne povas satiĝi de mia karno?

23	Ho, se miaj vortoj estus enskribitaj, Ho, se ili estus gravuritaj en libro,

24	Per fera skribilo kun plumbo, Gravuritaj por eterne sur roko!

25	Sed mi scias, ke mia Liberigonto vivas, Kaj fine Li leviĝos super la polvo.

26	Kaj post kiam mia haŭto estos tiel detruita Kaj mi estos senkorpa, mi vidos Dion;

27	Lin vidos mi, kaj miaj okuloj vidos, ne fremdaj; Pri tio sopiregas mia interno en mia brusto.

28	Se vi diros: Kiel ni lin persekutu, Kaj ni trovu kontraŭ li la radikon de la afero,

29	Tiam timu glavon; Ĉar furioza estas la glavo kontraŭ malbonagoj, Por ke vi sciu, ke ekzistas juĝo.

20

Ekparolis Cofar, la Naamano, kaj diris:

2	Pro tio miaj pensoj devigas min respondi, Pro tio, kion mi sentas.

3	Hontindan riproĉon mi aŭdis, Kaj la spirito de mia prudento respondos por mi.

4	Ĉu vi scias, ke tiel estis de eterne, De post la apero de homo sur la tero,

5	Ke la triumfado de malvirtuloj estas mallongatempa, Kaj la ĝojo de hipokritulo estas nur momenta?

6	Se lia grandeco eĉ atingus ĝis la ĉielo, Kaj lia kapo tuŝus la nubon,

7	Li tamen pereos por ĉiam, kiel lia sterko; Tiuj, kiuj lin vidis, diros: Kie li estas?

8	Kiel sonĝo li forflugos, kaj oni lin ne trovos; Li malaperos, kiel nokta vizio.

9	Okulo, kiu rigardis lin, ne plu vidos lin; Lia loko lin ne plu vidos.

10	Liaj filoj kurados almozpetante, Kaj liaj manoj redonos lian havaĵon.

11	Liaj ostoj estos punitaj pro la pekoj de lia juneco, Kaj tio kuŝiĝos kune kun li en la polvo.

12	Se la malbono estas dolĉa en lia buŝo, Li kaŝas ĝin sub sia lango,

13	Li flegas ĝin kaj ne forlasas ĝin, Kaj retenas ĝin sur sia palato:

14	Tiam lia manĝaĵo renversiĝos en liaj internaĵoj, Fariĝos galo de aspidoj interne de li.

15	Li englutis havaĵon, sed li ĝin elvomos; El lia ventro Dio ĝin elpelos.

16	Venenon de aspidoj li suĉos; Lango de vipuro lin mortigos.

17	Li ne vidos fluojn nek riverojn, Torentojn de mielo kaj de butero.

18	Li redonos tion, kion li pene akiris, kaj li tion ne englutos; Kiel ajn granda estas lia havaĵo, li ĝin fordonos kaj ne ĝuos ĝin.

19	Ĉar li premis kaj forlasis la senhavulojn, Li rabis al si domon, kiun li ne konstruis.

20	Ĉar lia interno ne estis trankvila, Tial li ne savos tion, kio estis por li kara.

21	Nenion restigis lia manĝemeco; Tial lia bonstato ne estos longedaŭra.

22	Malgraŭ lia abundeco, li estos premata; Ĉiaspecaj suferoj trafos lin.

23	Por plenigi lian ventron, Li sendos sur lin la flamon de Sia kolero, Kaj pluvigos sur lin Sian furiozon.

24	Se li forkuros de batalilo fera, Trafos lin pafarko kupra.

25	Nudigita glavo trairos lian korpon, Kaj la fulmo de lia turmentilo venos sur lin kun teruro.

26	Nenia mallumo povos kaŝi liajn trezorojn; Lin konsumos fajro ne disblovata; Malbone estos al tiu, kiu restos en lia tendo.

27	La ĉielo malkovros liajn malbonagojn, Kaj la tero leviĝos kontraŭ lin.

28	Malaperos la greno el lia domo, Disŝutita ĝi estos en la tago de Lia kolero.

29	Tia estas de Dio la sorto de homo malpia, Kaj la heredaĵo destinita por li de Dio.

21

Ijob respondis kaj diris:

2	Aŭskultu mian parolon; Kaj ĝi estu anstataŭ viaj konsoloj.

3	Toleru, ke mi parolu; Kaj kiam mi finos mian paroladon, tiam moku.

4	Ĉu kontraŭ homo mi disputas? Kaj kial mi ne estu malpacienca?

5	Turnu vin al mi, kaj vi eksentos teruron, Kaj vi metos la manon sur la buŝon.

6	Kiam mi ekpensas pri tio, min atakas teruro, Kaj tremo kaptas mian korpon.

7	Kial malpiuloj vivas, Atingas maljunecon, akiras grandan havaĵon?

8	Ilia idaro estas bone aranĝita antaŭ ili, kune kun ili, Kaj ilia devenantaro estas antaŭ iliaj okuloj.

9	Iliaj domoj estas en paco, sen timo; Kaj la vergo de Dio ne estas sur ili.

10	Ilia bovo naskigas kaj ne estas forpuŝata; Ilia bovino gravediĝas kaj ne abortas.

11	Siajn malgrandajn infanojn ili elirigas kiel ŝafaron, Kaj iliaj knaboj saltas.

12	Ili ĝojkrias sub la sonoj de tamburino kaj harpo, Ili estas gajaj sub la sonoj de fluto.

13	Ili pasigas siajn tagojn en bonstato, Kaj iras en Ŝeolon momente.

14	Kaj tamen ili diras al Dio: Foriru de ni, Ni ne deziras koni Viajn vojojn;

15	Kio estas la Plejpotenculo, ke ni servu al Li? Kaj kian utilon ni havos, se ni turnos nin al Li?

16	Sed ne de ili dependas ilia bonstato; La pensmaniero de la malpiuloj estas malproksima de mi.

17	Ĝis kiam? La lumilo de la malpiuloj estingiĝu, Kaj ilia pereo venu sur ilin; Suferojn Li partodonu al ili en Sia kolero.

18	Ili estu kiel pajlero antaŭ vento, Kaj kiel grenventumaĵo, kiun forportas ventego.

19	Dio konservas lian malfeliĉon por liaj infanoj; Li repagu al li mem, ke li sciu;

20	Liaj propraj okuloj vidu lian malfeliĉon, Kaj el la kolero de la Plejpotenculo li trinku.

21	Ĉar kiom interesas lin lia domo post li, Kiam la nombro de liaj monatoj finiĝis?

22	Ĉu oni povas instrui scion al Dio, Kiu juĝas ja plej altajn?

23	Unu mortas meze de sia abundeco, Tute trankvila kaj kontenta;

24	Lia brusto estas plena de lakto, Kaj liaj ostoj estas saturitaj de medolo.

25	Alia mortas kun animo suferanta, Kaj li ne ĝuis bonon.

26	Sed ambaŭ kune ili kuŝas en la tero, Kaj vermoj ilin kovras.

27	Vidu, mi scias viajn pensojn, Kaj la argumentojn, kiujn vi malice kolektas kontraŭ mi;

28	Vi diros: Kie estas la domo de la nobelo? Kaj kie estas la tendo, en kiu loĝis la malpiuloj?

29	Sed demandu la vojaĝantojn, Kaj ne malatentu iliajn atestojn:

30	En tago de malfeliĉo la malpiulo estas ŝirmata, En tago de kolero li estas metata flanken.

31	Kiu montros antaŭ lia vizaĝo lian konduton? Kiu repagos al li, se li ion faris?

32	Kaj li estas akompanata al la tomboj, Kaj sur la tomba altaĵeto estas starigataj gardistoj.

33	Dolĉaj estas por li la terbuloj de la valo, Kaj post li treniĝas ĉiuj homoj, Kaj sennombraj estas tiuj, kiuj iris antaŭ li.

34	Kiel do vi volas konsoli min per vantaĵo, Kaj viaj respondoj enhavas nur malĝustaĵojn?

22

Ekparolis Elifaz, la Temanano, kaj diris:

2	Ĉu Dion povas instrui homo? Ĉu povas Lin instrui eĉ saĝulo?

3	Ĉu por la Plejpotenculo tio estas utila, se vi estas virta? Kaj ĉu Li havas profiton de tio, se via konduto estas pia?

4	Ĉu pro timo antaŭ vi Li disputos kun vi, Iros kun vi al juĝo?

5	Via malvirteco estas ja granda, Kaj viaj malbonagoj ne havas finon.

6	Vi prenis de viaj fratoj garantiaĵon vane, De preskaŭ-nuduloj vi deprenis la vestojn;

7	Al laculo vi ne donis akvon por trinki, Kaj al malsatulo vi rifuzis panon;

8	Per forta brako vi akiris teron, Kaj dank' al eminenteco vi loĝis sur ĝi;

9	Vidvinojn vi foririgis kun nenio, Kaj la brakojn de orfoj vi frakasis.

10	Pro tio ĉirkaŭe de vi estas kaptiloj, Kaj subita teruro vin timigas.

11	Aŭ pro mallumo vi nenion vidas, Kaj multego da akvo vin kovris?

12	Ĉu ne estas Dio tie alte en la ĉielo? Rigardu la stelojn, kiel alte ili estas.

13	Kaj vi diras: Kion scias Dio? Ĉu Li povas juĝi en mallumo?

14	La nuboj kovras Lin, kaj Li ne vidas; Kaj Li nur rondiras en la rondo de la ĉielo.

15	Ĉu vi konservas la vojon antikvan, Kiun iradis homoj malpiaj,

16	Kiuj estis kaptitaj antaŭtempe, Kaj kies grundo disverŝiĝis kiel rivero,

17	Kiuj parolis al Dio: Foriru de ni! Kion povas fari al ni la Plejpotenculo?

18	Kvankam Li plenigis iliajn domojn per bonaĵo. Sed la pensmaniero de malvirtuloj estas malproksima de mi.

19	La virtuloj vidos kaj ĝojos; La senkulpulo mokos ilin:

20	Certe malaperis nia kontraŭulo, Kaj kio restis, tion ekstermis fajro.

21	Interkonsentu do kun Li, kaj vi havos pacon; Per tio venos al vi bono.

22	Prenu el Lia buŝo instruon, Kaj metu Liajn vortojn en vian koron.

23	Se vi revenos al la Plejpotenculo, vi estos konstruita; Forigu malpiaĵon el via tendo.

24	Ĵetu en la polvon la multekostan metalon, Kaj la Ofiran oron sur la ŝtonojn de la torentoj;

25	Tiam la Plejpotenculo estos via oro kaj via brilanta arĝento;

26	Ĉar tiam vi havos vian plezuron en la Plejpotenculo, Kaj vi levos al Dio vian vizaĝon;

27	Vi preĝos al Li, kaj Li vin aŭskultos; Kaj viajn sanktajn promesojn vi plenumos;

28	Se vi ion decidos, ĝi plenumiĝos ĉe vi; Kaj super viaj vojoj brilos lumo.

29	Ĉar tiujn, kiuj humiliĝis, Li altigos; Kaj kiu mallevas la okulojn, tiu estos savita.

30	Ankaŭ tiun, kiu ne estis senkulpa, Li savos; Tia estos savita pro la pureco de viaj manoj.

23

Ijob respondis kaj diris:

2	Eĉ hodiaŭ mia parolado restas maldolĉa; Mia suferado estas pli peza, ol miaj ĝemoj.

3	Ho, se mi scius, kiamaniere mi povas Lin trovi, Veni al Lia trono!

4	Mi prezentus al Li juĝan aferon, Kaj mian buŝon mi plenigus per argumentoj.

5	Mi ekscius la vortojn, kiujn Li respondus al mi; Mi komprenus, kion Li dirus al mi.

6	Ĉu en la grandeco de Sia forto Li luktus kontraŭ mi? Ne, Li nur atentu min;

7	Tiam pravulo procesus kun Li, Kaj mi liberiĝus por ĉiam de mia Juĝanto.

8	Sed jen mi iras antaŭen, kaj Li tie ne estas; Mi iras malantaŭen, kaj mi Lin ne rimarkas;

9	Se Li faras ion maldekstre, mi Lin ne trovas; Se Li kaŝas Sin dekstre, mi Lin ne vidas.

10	Sed mian vojon Li konas; Se Li min elprovos, mi eliros kiel oro.

11	Sur Lia irejo forte teniĝas mia piedo; Lian vojon mi konservis, kaj ne forkliniĝis.

12	Mi ne deturnas min de la ordonoj de Liaj lipoj; Pli ol mian propran leĝon mi konservis la dirojn de Lia buŝo.

13	Sed Li estas sola: kiu kontraŭstaros al Li? Kion Lia animo deziras, tion Li faras.

14	Kio estas destinita por mi, tion Li plenumos; Kaj Li havas multe da similaj aferoj.

15	Tial mi tremas antaŭ Lia vizaĝo, Mi primeditas, kaj mi timas Lin.

16	Dio senkuraĝigis mian koron, Kaj la Plejpotenculo min konfuzis.

17	Ĉar mi ne estas neniigita antaŭ la mallumo, Kaj antaŭ mia vizaĝo Li ne kovris la mallumon.

24

Kial la Plejpotenculo ne destinis tempojn,
Kaj Liaj konantoj ne vidas Liajn tagojn?

2	Oni forŝovas la limojn; Oni rabas la ŝafaron kaj paŝtas ĝin.

3	Oni forkondukas la azenon de orfoj, Oni prenas kiel garantiaĵon la bovon de vidvino.

4	Oni forpuŝas malriĉulojn de la vojo; La suferantoj sur la tero devas sin kaŝi.

5	Jen kiel sovaĝaj azenoj ili eliras al sia laboro, por serĉi kaptaĵon; La stepo donas al ili panon por iliaj infanoj.

6	Sur fremda kampo ili rikoltas, Kaj en vinberĝardeno de malpiulo ili kolektas berojn.

7	Nudaj ili tradormas la nokton, ĉar ili ne havas veston, Kaj dum la frosto ili havas nenion, por sin kovri.

8	De la pluvego de la montoj ili malsekiĝas, Kaj pro nehavado de rifuĝejo ili ĉirkaŭprenas rokon.

9	Oni forŝiras orfon de la mamoj, Kaj oni ruinigas malriĉulon.

10	Ili iras nudaj, sen vestoj, Kaj malsataj ili portas garbojn;

11	Inter iliaj muroj oni pretigas oleon; Oni devigas ilin treti en vinpremejoj, dum ili mem estas soifantaj.

12	El la urbo aŭdiĝas ĝemoj de homoj, Kaj la animoj de mortigatoj krias; Sed Dio ne atentas tiun blasfemadon.

13	Tiuj homoj estas kontraŭuloj de la lumo; Ili ne konas Liajn vojojn, Ne revenas al Lia irejo.

14	Antaŭ tagiĝo leviĝas la mortigisto, Mortigas malriĉulon kaj senhavulon, Kaj en la nokto li estas kiel ŝtelisto.

15	La okulo de adultulo atendas la krepuskon, Dirante: Neniu okulo min vidu; Kaj li kovras sian vizaĝon.

16	En mallumo oni faras subfoson sub domoj; Dum la tago oni kaŝas sin ĉe si, ne konante lumon.

17	Ĉar la mallumo estas mateno por ili ĉiuj, Ĉar ili interkonatiĝis kun la teruroj de la mallumo.

18	Tia homo estas malpeza sur la supraĵo de akvo; Malgranda estas lia parto sur la tero; Li ne iras laŭ la vojo de vinberĝardenoj.

19	Kiel seka tero kaj varmego englutas neĝan akvon, Tiel Ŝeol englutas la pekulojn.

20	Forgesu lin la interno de lia patrino; La vermoj frandu lin; Oni lin ne plu rememoru; Li rompiĝu kiel malbona arbo ―

21	Li, kiu premas seninfanulinon, kiu ne naskis, Kaj kiu ne faras bonon al vidvino.

22	Kiu eĉ potenculojn maltrankviligas per sia forto, Tiel ke oni ne estas certa pri sia vivo, kiam li leviĝis.

23	Dio donas al ili sendanĝerecon kaj apogon, Kaj Liaj okuloj estas super iliaj vojoj.

24	Ili leviĝis alte; sed subite ili ne plu ekzistas; Ili falas kaj estas forkaptataj kiel ĉiuj, Kaj kiel la kapo de spiko ili dehakiĝas.

25	Ĉu ne estas tiel? Kiu pruvos, ke mi mensogas, kaj senvalorigos mian parolon?

25

Ekparolis Bildad, la Ŝuĥano, kaj diris:

2	Regado kaj timigo estas ĉe Li, Kiu faras pacon en Siaj altaj sferoj.

3	Ĉu oni povas kalkuli Liajn taĉmentojn? Kaj super kiu ne leviĝas Lia lumo?

4	Kiel povas homo esti prava antaŭ Dio? Kaj kiel naskito de virino povas esti pura?

5	Vidu, eĉ la luno ne estas hela Kaj la steloj ne estas puraj antaŭ Liaj okuloj:

6	Des pli homo, la vermo! Kaj homido, la tineo!

26

Ijob respondis kaj diris:

2	Kiel vi helpas al tiu, kiu ne havas forton! Kiel vi subtenas tiun, kies brako estas senforta!

3	Kian konsilon vi donas al tiu, kiu ne havas saĝon, Kaj kiel grandan prudenton vi montras!

4	Al kiu vi parolas vortojn? Kaj kies spirito eliras el vi?

5	La mortintoj tremas sub la akvo, Kaj ankaŭ tiuj, kiuj vivas en ĝi.

6	Ŝeol estas malkovrita antaŭ Li, Kaj la abismo ne havas kovron.

7	Li etendis la nordon super la malpleno, Li pendigis la teron sur nenio.

8	Li ligas la akvon en Siaj nuboj, Kaj nubo ne krevas sub tio.

9	Li kovras la tronon Kaj etendas ĉirkaŭ ĝi Sian nubon.

10	Li faris limon sur la akvo, Ĝis la loko, kie finiĝas la lumo kaj la mallumo.

11	La kolonoj de la ĉielo ŝanceliĝas Kaj tremas de Lia krio.

12	Per Sia forto Li kvietigas la maron, Kaj per Sia saĝo Li frakasas Rahabon.

13	Per Lia spirito belegiĝis la ĉielo; Lia mano trapikas la tordiĝantan serpenton.

14	Jen tio estas parto de Liaj vojoj; Kaj nur iometon ni aŭdis pri Li. Kiu povas kompreni la tondron de Lia potenco?

27

Kaj Ijob daŭrigis siajn sentencojn, kaj diris:

2	Kiel vivas Dio, kiu rifuzis al mi miajn rajtojn, Kaj la Plejpotenculo, kiu afliktas mian animon:

3	Tiel longe, kiel mia animo estas en mi Kaj la spiro de Dio en mia nazo,

4	Miaj lipoj ne eldiros malĝustaĵon, Kaj mia lango ne diros malveraĵon.

5	Malproksime estas de mi, Rigardi vin kiel pravajn; Ĝis mia morto mi ne ĉesos rigardi min kiel senkulpan.

6	Mian pravecon mi tenas forte, kaj mi ne ellasos ĝin; Dum mia tuta vivo mia koro ne faros al mi riproĉon pri tio.

7	Mia malamiko estu rigardata kiel malvirtulo, Kaj mia kontraŭulo kiel malpiulo.

8	Ĉar kio estas la espero de hipokritulo, Kiam Dio faras al li finon, elŝiras lian animon?

9	Ĉu lian kriadon Dio aŭskultos, Kiam trafos lin malfeliĉo?

10	Ĉu li povas havi ĝuon de la Plejpotenculo, Voki al Dio en ĉiu tempo?

11	Mi instruos vin pri la mano de Dio; Mi ne kaŝos antaŭ vi tion, kio estas ĉe la Plejpotenculo.

12	Jen vi ĉiuj mem vidis; Kial do vi parolas senenhavaĵon?

13	Tia estas la sorto de malbona homo ĉe Dio, Kaj la parto, kiun tiranoj ricevas de la Plejpotenculo:

14	Se li havos multe da filoj, ili iros sub la glavon; Kaj lia devenantaro ne havos sate panon.

15	Tiujn, kiuj restos ĉe li, enterigos la morto; Kaj liaj vidvinoj ne ploros.

16	Se li kolektos arĝenton kiel polvon Kaj pretigos al si vestojn kiel argilon,

17	Tiam li pretigos, sed justulo metos sur sin la vestojn, Kaj senkulpulo dividos la arĝenton.

18	Li konstruas sian domon kiel tineo, Kaj kiel gardisto, kiu faras al si laŭbon.

19	Li kuŝiĝas riĉa, kaj nenion kunportas; Li malfermas la okulojn, kaj jam nenio ekzistas.

20	Teruro superfalos lin kiel akvo; En la nokto forportos lin ventego.

21	Levos lin vento orienta, kaj foriros, Kaj forblovos lin de lia loko.

22	Li tion ĵetos sur lin senkompate; De Lia mano li kuros kaj kuros.

23	Oni kunfrapos pri li la manojn, Kaj oni fajfos pri li sur lia loko.

28

La arĝento havas lokon, kie oni ĝin elakiras;
Kaj la oro havas lokon, kie oni ĝin fandas.

2	La fero estas ricevata el polvo, Kaj el ŝtono oni fandas la kupron.

3	Oni faras finon al la mallumo, Kaj rezulte oni trovas la ŝtonojn el grandega mallumo.

4	Oni fosas kavon tie, kie oni loĝas; Kaj tie, kie paŝas neniu piedo, ili laboras pendante, forgesitaj de homoj.

5	La tero, el kiu devenas pano, Estas trafosata sube kvazaŭ per fajro.

6	Ĝiaj ŝtonoj estas loko de safiroj, Kaj terbuloj enhavas oron.

7	La vojon ne konas rabobirdo, Kaj la okulo de falko ĝin ne vidis.

8	Ne paŝis sur ĝi sovaĝaj bestoj, Ne iris sur ĝi leono.

9	Sur rokon oni metas sian manon, Oni renversas montojn de ilia bazo.

10	En rokoj oni elhakas riverojn, Kaj ĉion grandvaloran vidis la okulo de homo.

11	Oni haltigas la fluon de riveroj, Kaj kaŝitaĵon oni eltiras al la lumo.

12	Sed kie oni trovas la saĝon? Kaj kie estas la loko de prudento?

13	La homo ne scias ĝian prezon; Kaj ĝi ne estas trovata sur la tero de vivantoj.

14	La abismo diras: Ne en mi ĝi estas; La maro diras: Ĝi ne troviĝas ĉe mi.

15	Oni ne povas doni por ĝi plej bonan oron, Oni ne pesas arĝenton page por ĝi.

16	Oni ne taksas ĝin per oro Ofira, Nek per multekosta onikso kaj safiro.

17	Ne valoregalas al ĝi oro kaj vitro; Kaj oni ne povas ŝanĝi ĝin kontraŭ vazoj el pura oro.

18	Koraloj kaj kristalo ne estas atentataj; Kaj posedo de saĝo estas pli valora ol perloj.

19	Ne valoregalas al ĝi topazo el Etiopujo; Pura oro ne povas esti ĝia prezo.

20	De kie venas la saĝo? Kaj kie estas la loko de prudento?

21	Kaŝita ĝi estas antaŭ la okuloj de ĉio vivanta, Nevidebla por la birdoj de la ĉielo.

22	La abismo kaj la morto diras: Per niaj oreloj ni aŭdis nur famon pri ĝi.

23	Dio komprenas ĝian vojon, Kaj Li scias ĝian lokon;

24	Ĉar Li rigardas ĝis la fino de la tero, Li vidas sub la tuta ĉielo.

25	Kiam Li donis pezon al la vento Kaj aranĝis la akvon laŭmezure,

26	Kiam Li starigis leĝon por la pluvo Kaj vojon por la fulmo kaj tondro:

27	Tiam Li vidis ĝin kaj anoncis ĝin, Pretigis ĝin kaj esploris ĝin;

28	Kaj Li diris al la homoj: Vidu, timo antaŭ Dio estas saĝo, Kaj evitado de malbono estas prudento.

29

Kaj plue Ijob parolis siajn sentencojn, kaj diris:

2	Ho, se estus al mi tiel, kiel en la antaŭaj monatoj, Kiel en la tempo, kiam Dio min gardis;

3	Kiam Lia lumilo lumis super mia kapo; Kaj sub Lia lumo mi povis iri en mallumo;

4	Kiel estis al mi en la tagoj de mia juneco, Kiam la ŝirmado de Dio estis super mia tendo;

5	Kiam la Plejpotenculo estis ankoraŭ kun mi, Kaj ĉirkaŭ mi estis miaj infanoj;

6	Kiam miaj paŝoj laviĝadis en butero, Kaj la roko verŝadis al mi fluojn da oleo!