La esperantuja damludo

vankam Esperantujo ne estas vera lando sur la tero, mi inkluzivas damludon plej ofte nomitan «la internacia damludo», kaj senhumile kromnomas ĝin ĉi tie «la esperantuja».

Nederlandano Herman Hoogland rimarkis, ke multaj popoloj havas po unu versio de la ludo, sed ne ekzistas vera internacia versio. Li pensis pri la ses «grandaj damludoj», tio estas, la angla-usona, pola, rusa, itala, hispana, kaj turka ludoj. En la jaro 1938, li kreis kombinon de ĉiuj, kiun li priskribis kiel kvazaŭa damluda Esperanto, por ke ĉiu nacio havu sian ludon, kaj ĉiuj nacioj kune havu unu internacian ludon.

en la regularo de la esperantuja damludo.

Oni ludas sur la nigraj fakoj de 8×8 damtabulo, kun fakoj numerigita de supro al fundo (kiel laŭ la angla-usona ludo). Blanko ludas unue (kiel laŭ la plimulto de ludoj), do la diagramo montras la partion el la vidpunkto de Blanko, kun la koloroj de la fakoj inversigitaj.

La peono moviĝas nur antaŭen, sed kaptas kaj antaŭen kaj malantaŭen, laŭ simpla movado (kiel laŭ la pola ludo).

Kiam peono atingas la finan rangon (fakoj 1–4 por Blanko, fakoj 29–32 por Nigro), ĝi promociiĝas al damo.

Kiam peono saltas en la finan rangon, se ĝi povas plusalti malantaŭen, ĝi devas salti, kaj ne iĝas damo, krom se ĝi tiam saltas refoje antaŭen en la finan rangon.

Kaptado estas deviga. Se ludanto povas kapti, li devas kapti, kaj post la kapto, se li povas kapti plue, li devas kapti. Se estas elekto inter du aŭ pliaj vojoj, li kaptu kiel eble la pli grandan nombron da pecoj. Ne gravas, ĉu li kaptas peonon, ĉu damon.

Damo moviĝas laŭ longa movado, kaj kaptas laŭ longa kaptado (kiel laŭ la pola ludo).

Damo ankaŭ rajtas kapti damon (neniam peonon) saltante horizontale aŭ vertikale (kiel laŭ la turka ludo), sed nur moviĝante al fako nigra. Ĉi tia kapto eblas esti ero de multobla kaptado norma de damoj kaj peonoj.

En la okazo de plurkaptado, la ludanto rajtas viziti fakon plurfoje, sed ne rajtas resalti super saltitan pecon. Post la fina salto, la saltitaj pecoj estas kaptataj, tio estas, ili estas forigataj de la tabulo.

Se ludanto povas kapti kaj ne faras tiel, aŭ ne kaptas kiel eble la pli grandan nombron da pecoj, la oponanto rajtas aŭ devigi lin reprenu la movadon kaj kapti, aŭ permesi la movadon kiel farita.

Ludanto gajnas, kiam la oponanto havas neniujn pecojn, aŭ ne povas movi siajn pecojn. Se estas trifoja repeto de pozicio, la ludo estas egaliĝo.

onvolu rimarki, ke du damoj kontraŭ unu damo gajnas la partion laŭ tiu ĉi regularo, eĉ se la unu estas sur la longa diagonalo, malkiel laŭ la plimulto de damludaj regularoj. Do estas malpli multaj egaliĝoj en tiu ĉi ludo. Mi donu ĉi tie ekzemplon de ĉi tia ludfino.